meçhul öğrenci

Düşüncelerim gibi duygularımı da devrimci yapmaya karar verdim. Vermedim daha doğrusu kendi kendine oldu. Ne geçmişi yad edecek kadar boş vaktim var, ne de gelecekle ilgili olmayacak, ayakları yere basmayan düşler kuracak kadar vakit var. Avuntularla kaybedecek vakit hiç yok. Şimdiyi yaşıyorsak şimdinin koşullarını düşünmek lazım, duygularımı da ona göre yönlendirmek gerek…

Onu da yendik…Bu da bitti…Bitirdik. Nasıl oldu anlamadık ama oldu işte, boş ver karıştırma. Baktığı yerde onu görme yanılsamadır. Bu gerçeği böyle yadsımak da yanılsamadır. En mantıklı geleni de onu yadsımadan sayma gerçeğiydi. Çünkü aranılan ve beklenilen o değildir. Kendimden biliyorum.

Ve de en çok bu durumlarda, bilen kişisi mekan, bilmeyen kişisi zamandır. Bilen kişisi kendi hayallerinde, coğrafyasında yaşayıp tarihini yazarken, bilmeyenin toplama-çıkarmadan bile haberi olmaz. Çıktığından da haberi olmadı zaten, girdiği gibi…